küçük şeyler

Büyük kızım küçükken –sanırım anaokuluna 

gidiyordu- sabahları yatağında beş dakika 

otururdu, ben de karşısına otururdum. 

Küçük spontan bir oyun oynardık. Ben, 

bir hayvan, eşya veya bitki rolüne girerdim, 

o kendisi olurdu ve karşılıklı bir drama 

veya fabl diyebileceğimiz bir şey sergilerdik.

Bir sabah uyandı, oturup battaniyeye 

sarıldı ve “ Hadi bana bir ağaç ol” dedi. 

O sabah, canım sıkkındı, keyfim yoktu; 

son günlerde irili ufaklı bir çok olay 

moralimi bozmuştu. İçime baktım, oyun 

oynamak istemediğimi hissettim ve 

dürüstçe bunu kızıma söylemeye karar 

verdim. “ Canım benim “ dedim . “Bu sabah 

keyfim yok, canım sıkılıyor, ağaç olmak 

istemiyorum.” Bir an durdu ve parmağını 

uzatarak “ Baba tamam “ dedi “ o zaman 

üzgün ağaç ol. “ Tekrar içime baktım, 

neşeli bir ağaç olmak istemiyordum, ama 

üzgün bir ağaç olabilirdim.
 

Ve üzgün ağaç oldum. Birilerinin meyvelerimi 

taşladığını, insanların canımı sıktığını anlattım. 

Anlattıkça, hafifledim, ferahladım. Beş dakika 

bittiğinde rahatlamıştım. ( İfade edilen sıkıntı, 

çoğunlukla bizi rahatlatır. )
 
Kısasadan hisse : Yaşamın her zerresi kutsaldır,

değerlendirilmelidir. Güzelliklerden güzellikler 

çıkar; ama sıkıntılardanda güzellikler çıkarmak 

mümkündür."