Yalnızlığa İsYaN

Karanlığın nemli duvarlara sindiği nemli bir oda
İçindeyim, içim gibi cansız, rutubetli ve ılık
Etrafı okyanuslarla çevrili ufak bir ada
Ortasında, sesslikle boğuşur kalbimdeki çığlık

İsyan eder
Yırtınır
Haykırır

Taşlar bile dile gelir sızlar, ağıtlar yakar halime
Feryadımla yapraklar sararır, solar çiçekler
Bin defa ölürüm, bir daha uyandırır gerçekler

Oturur
Düşünür
Ama konuşamam

Dayanamaz zaman benimle beraber ağlar
Derdimden şaşan güneş doğudan batar artık
Sesi şimdi kulaklarımda hafif bir ıslık

Hüzünle
Üzüntüyle
Kederle

Beni sorguya çeker 'ben'
Sorar halimin hesabını bir bir
Bir sorguki titrer ruhsuz beden
Mumyalaşmışım sanki, her tarafım zift ve kir

Dürter
Yalvarır
Bağırır bana

"Yalnızlık bitti, kalk ve sevin" der
Der ve gözlerinden silinir son rüya
Veda için gözlerim açılır son sefer
Elveda, sahtekar, yalancı, kahpe dünya

Diye inler
Ve göçer
Sessiz
Ve yalnız.

Avni